ویلا شالیکار
مسیری پیوسته
محل
مازندران، خزرشهر شمالی
وضعیت
در حال ساخت
زیربنا
650 متر مربع
تاریخ
1398
نوع
مسکونی
ماجرا
ویلا شالیکار در واقع پلی است که وضعیت زندگی مدرن ساکنین آن به لحاظ فرهنگی با معماری سنتی شمال ایران پیوند خورده است.
شمال در فرهنگ ایرانی صرفا به یک نقطه و موقعیت خاص اشاره ندارد، بلکه عبارتی است نمایانگر وجهی از حافظه جمعی مردم این خطه. این عبارت مشخصا به جایی دلالت میکند که دریا، کوه و دشت به یکدیگر میرسند. سبک زندگی مردم شمال ایران، نوعی از برونگرایی در خود دارد؛ از سویی فاصله بین محل سکونت افراد، به حدود زمین آنان وابسته بود و از سویی دیگر، معماری بومی شمال ایران که متاثر از اقلیم این خطه است، با تعریف فضای ایوان به عنوان مکان اصلی خانه (با رویدادهایی همچون گردهمآیی افراد، خرید و فروش کالا و دیگر فعالیتها) نقش به سزایی در شکل دادن به این نوع از معماری داشته است.
جوایز
شالیکار نامیست برگرفته از حرفه برنجکاری در شمال ایران. به عمل کاشت برنج در فارسی، شالیکاری گفته میشود و شالیکار کسی است که در مزارع برنج غوطهور در آب فعالیت میکند. زندگی شالی کار وابسته به زمین است؛ در حالی که همواره یک پا در آب و پای دیگر در خشکی دارد.
آنان در همان آبی که کشتزارشان در آن است، بنیان خانههایشان را بنا میسازند، گویی زندگیشان مانند اسفنجی که روی آب است، آب را به خود میکشد.
ایده طراحی این پروژه، ساخت یک ویلای برآمده از زمین است که بر روی یک سازه عرشهای خود را قرار داده است. همچنین یک کوچه در میان این خانه قرار گرفته که تمام فضاهای داخلی و خارجی را با یکدیگر یکپارچه میکند و در وسط ویلا به یک حیاط مرکزی میرسد. جریان فضایی از لندسکیپ به سمت ویلا تلفیقی از حس زندگی در شمال است که با سبک زندگی پویای امروزی درهم آمیخته شده است.
«شمال» در فرهنگ ایرانی تنها به یک جهت جغرافیایی اطلاق نمی شود، بلکه اصطلاحی است که بیانگر جنبه ای از حافظه جمعی ایرانیان است. نشان دهنده مکان خاصی است که دریا، کوه و دشت به هم می رسند. سبک زندگی ساکنان شمال ایران در گذشته به عنوان یک زندگی برون گرا تعریف می شد. فاصله بین زیستگاه آنها به وسعت زمین آنها بستگی داشت. علاوه بر این، آب و هوای مرطوب نقش مهمی در شکلگیری معماری بومی آنها داشت که «ایوان» بخش اساسی خانه بود.
کشیدن
ویلا شالیکار به دنبال پیوند زندگی اجتماعی ساکنان خود به معماری سنتی ایران شمالی است. این بخش را معرفی می کند و به جنبه داخلی جغرافیای بومی پاسخ می دهد.
ایده طراحی این پروژه ایجاد به خانه مرتفع است که بر روی یک سکوی ساختاری قرار دارد. بنابراین یک کوچه در داخل خانه طراحی شده است که تمام فضاهای داخلی و بیرونی را ادغام می کند.
کوچه به یک حیاط در مرکز ساختمان میرسد. این سیر پویایی فضاها از طبیعت خارج از ساختمان به داخل آن، عصاره زندگی در شمال ایران را با سبک زندگی مدرن میآمیزد.
تیم پروژه
معماران اصلی
کامران حیرتی
تلان خسروی زاده
تیم طراحی
اشکان رفیعی
مهتا مدیری
مریم صحت
حمیدرضا ناصری
صبا عماری
محمدرضا نظرپور
علیرضا کشفی
سارا یزدانی
محمد میری
مدلسازی فیزیکی
گیانه خسرویان
مهدیس سریزدی
مریم فدایی
برق
سعید حیدری
اجرا
نیما صادقی نژاد
تیم گرافیک
محمد میری
مهتا مدیری
مریم صحت
علی عابدزاده
مژگان آقامیر
رندر
علی کاظمی
آرش امینیان
پوریا میرزایی
دادبه محبی
سازه
هومن فرخی
تاسیسات
فرنود عیندار
فاز دو
سعید رحمانی
علی حاجی غلامیان
ناظر پروژه
حمیدرضا ناصری
کشیدن
